Vandaag blijven twee beelden door mijn hoofd spoken.
Een bootje dat aankomt aan de Zeeuwse kust. Aan boord mensen die hun leven hebben gewaagd op zee. Mensen van wie we het verhaal niet kennen. Waar komen ze vandaan? Wat hebben ze achtergelaten? Wat hebben ze meegemaakt? Waar hopen ze op?
We weten het niet.
Maar we hebben ons oordeel al klaar. Want ze hebben een iPhone. En nieuwe schoenen. Hoe kunnen ze dat betalen? Het zullen vast en zeker gelukszoekers zijn.
En dan is er het andere beeld. Winkels in Den Haag, Maastricht en andere steden die hun deuren barricaderen. Jongeren die aankondigen te gaan rellen en plunderen. Jongeren die, als het zover komt, met gestolen spullen naar buiten lopen. Misschien net als tijdens de rellen in Frankrijk vorige week met iPhones en glimmende nieuwe schoenen.
En daar gebeurt iets in mijn brein.
De schoenen van de vluchteling zijn blijkbaar verdacht. De schoenen van de plunderaar zijn een trofee.
De een stapt in een gammel bootje, met gevaar voor eigen leven, omdat hij hoopt ergens een toekomst te vinden. De ander dreigt kapot te maken wat een ander met moeite heeft opgebouwd en pakt wat niet van hem is.
Twee werelden. Twee totaal verschillende verhalen, voortkomend uit angst en onvrede.
Ik kan me moeilijk voorstellen wat er door je heen gaat als je na een levensgevaarlijke overtocht eindelijk land ziet. Misschien hoop. Misschien opluchting dat je het hebt overleefd. Misschien angst voor wat je te wachten staat en gemis van wat je achterliet.
En dan kom je terecht in een land waar mensen je al wantrouwen voordat ze je naam en je verhaal kennen. Omdat je op een bootje kwam, met te witte schoenen en een mobiele telefoon.
Een land waar ondertussen diezelfde en andere mensen zo ontevreden zijn dat ze dreigen de boel kort en klein te slaan.
Ik begrijp er echt niets meer van, maar het raakt me allemaal enorm. Wat is er met ons gebeurd dat we zo boos, hard en oordelend zijn?
Het enige wat belangrijk zou moeten zijn van een paar schoenen is de persoon die ze draagt en het verhaal dat hij te vertellen heeft.
Kunnen we daar misschien weer gewoon naar luisteren?
Reactie plaatsen
Reacties