Ik heb vakantie. Maar na de laatste les en de traditionele boks - die ik blijkbaar nog steeds niet goed beheers - met alle jongens reed ik met een knoop in mijn maag en een brok in mijn keel naar huis.

‘Mevrouw, wil je help?’Terwijl hij de vraag stelt duwt hij zijn telefoon al bijna tegen mijn neus. Ik lach. ‘Heb ik een keuze?’Hij kijkt me niet begrijpend aan. De woorden die ik gebruik zijn te moeilijk voor hem.En natuurlijk wil ik helpen!

Stoeiend en duwend komen ze het lokaal in. Stoeiend en duwend gaan ze er een paar uur later weer uit. Bij binnenkomst krijg ik een boks, een high five of een soort stoere handklap die ik blijkbaar nog steeds niet goed doe.In de pauze vinden er serieuze krachtmetingen plaats in de vorm van armpjedrukken en spierbalrollen.

Laatst kocht ik voor de dorpsquiz tijdens de kermis een paar wanstantelijke slippers. Handig voor als ik me ooit Het Wilhelmus niet meer kan herinneren en geweldig als je de aandacht van andere lichaamsdelen wilt afleiden. Werkt absoluut!

Klik hier om een tekst te typen.

‘Eigen volk eerst.’Ik hoor, en lees vooral, deze woorden momenteel veel. Dat komt omdat ik het niet kan laten om de reacties te bekijken onder artikelen waarvan ik eigenlijk al weet wat ik er zal vinden. Ik hoop, tegen beter weten in, dat het dit keer anders zal zijn. De woorden worden geschreven of uitgesproken alsof het volkomen duidelijk is wat daarmee bedoeld wordt. Alsof er ergens een lijstje bestaat waarop precies staat wie erbij hoort en wie niet.Gewoon even zoeken op achternaam en je ziet aan het ✔️ meteen of je erbij hoort of niet.