‘Weet u misschien waar de boeken van Billie Eilish liggen?’ vraagt het blonde meisje voor me zachtjes.De verkoopster kijkt haar enigszins geïrriteerd aan. ‘Wat zeg je? Ik versta je niet!’Het twaalfjarige blonde meisje herhaalt haar vraag, nu ietsje harder.‘Ik denk boven, bij Kunst en muziek’ antwoordt de verkoopster met een vage handbeweging in de richting van de trap. Het meisje kijkt aarzelend om zich heen, niet meteen wetend waar ze in deze immens grote boekhandel de trap kan vinden. Dan ziet ze haar vriendinnetje wenken en loopt naar haar toe.

Vorige week ben ik weer begonnen met een nieuwe groep NT2-cursisten. Vandaag is de groep voor het eerst compleet. Mensen uit Nigeria, Oekraïne, Somalië, Sierra Leone, Roemenië, Afghanistan, Roemenië, Eritrea, Somalië. Filippijnen en Polen zitten bij elkaar in één klaslokaal en willen allemaal hetzelfde: Nederlands leren!

“Dat is volgens mij dat je alles van de positieve kant ziet”, zei één van de meiden toen we vertelden dat wij die avond naar de theatershow Omdenken zouden gaan. “Je weet wel. Dat je vertelt dat je moeder is doodgeschoten, en dat je dan zegt: ‘Gelukkig heb ik mijn vader nog.’”

De les van vanavond, met een groepje laaggeletterde volwassenen, begon met een gesprek over 1 april.

Soms sta ik even stil in mijn klas en denk ik: wat een bijzondere plek is dit toch. Wat is het een voorrecht om dit werk te doen.

Het is inmiddels jaren geleden. Gelukkig maar, want ik doe enorm mijn best om het te vergeten….