Eén van mijn cursisten - we noemen haar allemaal liefdevol onze baby omdat ze een stuk jonger is dan de rest - is voor het eerst na een maand weer in de les. Samen met haar ouders en kleine broertjes is ze teruggeweest naar familie in het land in Afrika waar ze vandaan komt. Zij behoort tot de gelukkigen die dat kunnen, haar familie is hier niet vanwege oorlog, maar omdat haar vader Nederlander is en hier werk heeft.

Gisteren toen ik naar bed ging, het was al behoorlijk laat, betrapte ik mijn jongste dochter met een boek. Ze lag half onder de dekens, verdiept in Het dagboek van Anne Frank, haar hoofd nog net zichtbaar boven de rand van het dekbed.

Ik had vanmorgen maar twee cursisten: een vriendelijke verlegen dame van mijn leeftijd en een vrolijke leergierige man uit een Afrikaans land. De rest had zich keurig afgemeld vanwege de weersomstandigheden en werkte vanuit huis.

Ik lees de reacties onder het bericht over twee doodgeschoten jongens uit een azc, tegen beter weten in, en voel het in mijn lijf.De hardheid. De woede. De achteloosheid waarmee over deze jongens wordt gesproken: ‘Weer twee minder, mooi zo.’‘Weer twee uitkering die we kunnen stopzetten. Top!’‘Nu de rest nog.’ Ik krijg een brok in mijn keel.

Ik hoorde vanmorgen op de radio een bericht over boetes voor bedelen. Het bleef in mijn hoofd hangen. Misschien wel een beetje extra omdat we vorig weekend in Parijs tussen alle rijkdom en kerstversieringen de bittere ellende zagen van mensen die op de koude stoep vroegen om een paar muntjes. Ik begrijp dat bedelen niet ‘wenselijk’ is, maar hoeveel zin heeft het om iemand die niets heeft en bedelen als laatste redmiddel ziet, daarvoor een boete te geven?

Er zijn dingen waarvan ik ’s nachts wakker lig. Problemen, theorieën, belangrijke levensvragen.Is er leven op Pluto, kun je dansen op de maan? Is er een plaats tussen de sterren waar je heen kunt gaan?Maar ook: waarom zijn er oorlogen, hoe lang duurt nú en waar komen gedachten vandaan?Maar de belangrijkste levensvraag op dit moment is toch wel: