Wilhelmussluipers

Laatst kocht ik voor de dorpsquiz tijdens de kermis een paar wanstantelijke slippers.
Handig voor als ik me ooit Het Wilhelmus niet meer kan herinneren en geweldig als je de aandacht van andere lichaamsdelen wilt afleiden.
Werkt absoluut!

Deze slippers bleken, naast foeilelijk, na een avond quizzen in een loeihete tent ook best comfortabel.

Nou wil iedere zichzelf enigszins respecterende vrouw uiteraard niet gezien worden in deze stappers. Dus draag ik ze in de tuin, in huis, en op mijn kantoor. Als er ook maar een beetje kans is dat ik iemand tegenkom die zich een mening over mij kan vormen, verruil ik dit oranje schoeisel met pijn in mijn hart voor iets degelijks.

Maar vandaag hoeft dat niet. Ik werk thuis, hoef nergens naartoe en beweeg me dus heerlijk door huis en tuin in een zomerjurkje en mijn Wilhelmussluipers (zou Prins Bernard deze ook hebben gebruikt?).

Dan komt Merte mijn kantoor binnen.
‘Mam. Ik heb zo dat kennismakingsgesprek bij Aventus en ik ben een beetje laat. Wil je alsjeblieft even meerijden?’
Ik heb wel even tijd en stap met Merte in de auto.
Het gesprek is met de nieuwe leerling zelf, maar er mag een ouder mee. Dat laatste wilde Merte eerst niet.
Tot ze zich vlak voor de deur van Aventus bedenkt.

‘Mam, ik vind het toch best fijn als je even meegaat. Wil je dat?’
‘Geen probleem lieverd, ik ga met je mee.’

Ik zoek een parkeerplaats en stap uit de auto.
Dan kijk ik naar mijn voeten ….

Kak!
‘Houden ze hier van Het volkslied Merte?’
Ze kijkt me niet-begrijpend aan en kijkt dan naar mijn voeten.
‘Ze grinnikt. Ach boeien mam. Dat ziet niemand!’

Ik geloof haar niet!

Dus zit ik daar op de nieuwe school van mijn kind, in mijn zomerjurkje met aan mijn voeten knaloranje, foeilelijk, maar comfortabel schoeisel.
Terwijl mijn dochter een rustig, duidelijk en heel volwassen gesprek voert, probeer ik zo goed mogelijk mijn voeten onder de tafel te verstoppen en vraag ik me af wat ze hier nu van mij denken.

Dan kijk ik naar mijn kind, hoor haar praten en ben onwijs trots.
Dat is wat telt!

En als ze hier ooit het Wilhelmus moet zingen, mag ze mijn stappers lenen.