Stoeiend en duwend komen ze het lokaal in.
Stoeiend en duwend gaan ze er een paar uur later weer uit.
Bij binnenkomst krijg ik een boks, een high five of een soort stoere handklap die ik blijkbaar nog steeds niet goed doe.
In de pauze vinden er serieuze krachtmetingen plaats in de vorm van armpjedrukken en spierbalrollen.
Eén van de eerste dagen heb ik me laten verleiden tot een potje armpjedrukken, wat me een zere arm en de woorden ‘U bent best sterk…….voor een vrouw’ opleverden.
Ze vonden het overigens wel stoer dat ik het wilde proberen, dus een enkele onbeduidende winstpunt zal ik ongetwijfeld wel binnen hebben gesleept.
Tegen de beveiliger die daarna alle jongens vakkundig één voor één inmaakte kan ik al helemaal niet op. Ga ik ook niet proberen geloof ik…
Dat er binnen de klas niet gestoeid mag worden is inmiddels duidelijk, maar daarbuiten is het een fysieke drang die ze niet kunnen weerstaan.
Dit zijn jongens in de bloei van hun leven én hun krachten.
En dat moet de wereld zien.
En voelen.
Ik moet er enorm om lachen.
Ik herken dit wel. Ik mag dan zelf alleen dochters hebben, mijn broer en zus hebben voor de jongens in onze familie gezorgd. En dat gaat er soms onderling ook flink lomp aan toe.
Mijn eigen dochters gaan een potje stoeien ook zeker niet uit de weg, maar dat is toch een heel ander level dan wat hier gebeurt.
Dat ik van deze jongens vooral niet moet verwachten dat ze drie uur stil op een stoel zitten mag duidelijk zijn. Dat doe ik dus ook niet.
Ik ben hard op zoek naar werkvormen waarbij ze iets leren én hun energie kwijt kunnen, hun krachten kunnen meten op de juiste manier, en het jongvolwassen jongens kunnen en mogen zijn.
Dat is best even zoeken, maar dat komt zeker goed.
Ondertussen oefen ik stiekem met armpjedrukken.
Wie durft??
Reactie plaatsen
Reacties