‘Eigen volk eerst.’Ik hoor, en lees vooral, deze woorden momenteel veel. Dat komt omdat ik het niet kan laten om de reacties te bekijken onder artikelen waarvan ik eigenlijk al weet wat ik er zal vinden. Ik hoop, tegen beter weten in, dat het dit keer anders zal zijn. De woorden worden geschreven of uitgesproken alsof het volkomen duidelijk is wat daarmee bedoeld wordt. Alsof er ergens een lijstje bestaat waarop precies staat wie erbij hoort en wie niet.Gewoon even zoeken op achternaam en je ziet aan het ✔️ meteen of je erbij hoort of niet.

‘Mevrouw, ik moet vandaag vroeg weg. Gesprek voor nieuw werk’, zegt hij als hij het lokaal binnenkomt. Bij navraag blijkt hij over een half uur alweer weg te moeten, en ik vertel hem hoe geweldig in het vind dat hij voor dat half uur toch naar de les komt.‘Les is belangrijk en leuk’ is zijn eenvoudige, maar veelzeggende, antwoord.

De tijd van gekleide bakjes, gefröbelde onderzetters en Moederdagliedjes is al een tijdje voorbij. In plaats daarvan krijg ik kadootjes die ze zelf hebben gekocht en bedacht, van hun spaargeld of (in een enkel geval) van bij Marcel afgetroggeld geld. Vanmorgen kreeg ik een plantje, verschillende soorten thee, een boekenlegger, een theeglas en een zak pinda’s. Ontbijt op bed is ook niet meer aan de orde tegenwoordig, want tegen de tijd dat de puberbende wakker is, ben ik al aan de lunch toe. Dus ontbijten we lekker samen buiten in de tuin, met beschuitjes en verse aardbeien. 🍓

‘Weet u misschien waar de boeken van Billie Eilish liggen?’ vraagt het blonde meisje voor me zachtjes.De verkoopster kijkt haar enigszins geïrriteerd aan. ‘Wat zeg je? Ik versta je niet!’Het twaalfjarige blonde meisje herhaalt haar vraag, nu ietsje harder.‘Ik denk boven, bij Kunst en muziek’ antwoordt de verkoopster met een vage handbeweging in de richting van de trap. Het meisje kijkt aarzelend om zich heen, niet meteen wetend waar ze in deze immens grote boekhandel de trap kan vinden. Dan ziet ze haar vriendinnetje wenken en loopt naar haar toe.

Vorige week ben ik weer begonnen met een nieuwe groep NT2-cursisten. Vandaag is de groep voor het eerst compleet. Mensen uit Nigeria, Oekraïne, Somalië, Sierra Leone, Roemenië, Afghanistan, Roemenië, Eritrea, Somalië. Filippijnen en Polen zitten bij elkaar in één klaslokaal en willen allemaal hetzelfde: Nederlands leren!

“Dat is volgens mij dat je alles van de positieve kant ziet”, zei één van de meiden toen we vertelden dat wij die avond naar de theatershow Omdenken zouden gaan. “Je weet wel. Dat je vertelt dat je moeder is doodgeschoten, en dat je dan zegt: ‘Gelukkig heb ik mijn vader nog.’”