‘Nederland wil altijd méér regeltjes maken.’Ze lacht terwijl ze de uitspraak doet.

Ze stappen met een hoop gekakel in bij een bushalte in Gorssel.‘Meneer de buschauffeur, het is lang geleden dat ik met de bus ben geweest. Hoe moet ik een kaartje kopen?’ informeert de voorste dame op luide en lacherige toon. Haar vriendinnen, die achter haar staan, zijn duidelijk blij dat zij het vraagt, want zij hebben ook geen idee.De buschauffeur vertelt dat ze kan inchecken met haar pinpas.‘Kan dat geen kwaad?’, informeert ze nog.‘Je weet het tegenwoordig maar nooit.’Ze houdt haar pinpas tegen het apparaat en checkt in. De vriendinnen volgen haar op de voet en even later ploffen ze op een stoel.

‘Nee oma, ik wil een boek met LETTERS.’

Eén van mijn cursisten - we noemen haar allemaal liefdevol onze baby omdat ze een stuk jonger is dan de rest - is voor het eerst na een maand weer in de les. Samen met haar ouders en kleine broertjes is ze teruggeweest naar familie in het land in Afrika waar ze vandaan komt. Zij behoort tot de gelukkigen die dat kunnen, haar familie is hier niet vanwege oorlog, maar omdat haar vader Nederlander is en hier werk heeft.

Gisteren toen ik naar bed ging, het was al behoorlijk laat, betrapte ik mijn jongste dochter met een boek. Ze lag half onder de dekens, verdiept in Het dagboek van Anne Frank, haar hoofd nog net zichtbaar boven de rand van het dekbed.

Ik had vanmorgen maar twee cursisten: een vriendelijke verlegen dame van mijn leeftijd en een vrolijke leergierige man uit een Afrikaans land. De rest had zich keurig afgemeld vanwege de weersomstandigheden en werkte vanuit huis.