Ik hoorde vanmorgen op de radio een bericht over boetes voor bedelen.
Het bleef in mijn hoofd hangen. Misschien wel een beetje extra omdat we vorig weekend in Parijs tussen alle rijkdom en kerstversieringen de bittere ellende zagen van mensen die op de koude stoep vroegen om een paar muntjes.
Ik begrijp dat bedelen niet ‘wenselijk’ is, maar hoeveel zin heeft het om iemand die niets heeft en bedelen als laatste redmiddel ziet, daarvoor een boete te geven?
Ik probeer me voor te stellen hoe dat moet voelen.
Altijd buiten zijn.
Geen plek die echt van jou is.
Geen deur die je achter je dichttrekt aan het einde van de dag om de wereld voor even buiten te sluiten.
Geen zekerheid over waar je slaapt, of je warm blijft, of je morgen te eten hebt.
Dat moment dat je enige keuze is om te gaan zitten op de grond.
Vragen om kleingeld of een beetje eten.
Je enorm afhankelijk maken van voorbijgangers die je soms zien, maar vaak ook niet.
Hoeveel schaamte, hoe weinig keuze moet daarachter zitten?
Hoe kun je een boete geven voor iets wat geen keuze is?
Alsof armoede iets is wat je kunt corrigeren met straf.
Alsof hulp vragen iets strafbaars is.
Als ik kleingeld bij me heb, geef ik. Mijn kinderen doen dat tegenwoordig ook.
We weten heus dat het ook aan andere dingen wordt uitgegeven dan alleen eten, dus we helpen ook op een andere manier als dat kan.
Toen we eens zaten te lunchen met vlakbij ons een man die vroeg om een beetje kleingeld, haalden we voor hem een zak warme krentenbollen. Een keer een kop warme koffie op een koude dag.
Onze jongste gaf een paar maanden geleden zonder twijfel in Amsterdam haar warme stroopwafel weg aan een bedelaar.
Dat moment raakte me diep.
Niet omdat het de situatie oploste, maar omdat ze iets liet zien waarmee ik mijn kinderen probeer op te voeden: menselijkheid.
Het is fijn als je ziet dat dat is gelukt.
Met het nieuwe jaar in zicht heb ik een wens.
Dat we helpen waar het kan, al is het soms maar met een klein gebaar.
Een glimlach, een paar centen, een warme stroopwafel.
Niemand kiest toch zomaar voor de straat?
Niemand wordt toch voor zijn plezier afhankelijk van de goedheid van anderen?
Verandering begint niet bij een regel of een boete,
maar in het besluit om elkaar te blijven zien.
Zullen we dat doen in plaats boetes uitdelen?
Reactie plaatsen
Reacties