Eén van mijn cursisten - we noemen haar allemaal liefdevol onze baby omdat ze een stuk jonger is dan de rest - is voor het eerst na een maand weer in de les.
Samen met haar ouders en kleine broertjes is ze teruggeweest naar familie in het land in Afrika waar ze vandaan komt.
Zij behoort tot de gelukkigen die dat kunnen, haar familie is hier niet vanwege oorlog, maar omdat haar vader Nederlander is en hier werk heeft.
Ze is al, als enige, in de klas op het moment dat ik binnenkwam. Ze ziet me, springt op en komt heel snel naar me toe. Ik voel een paar armen stevig om me heen.
‘Ik ben weer hier!’ hoor ik haar zeggen.
‘Je bent er weer!’ reageer ik blij, ‘Ik heb je gemist!’
‘Echt?’ vragen haar ogen.
‘Ja ik heb je echt gemist. We hebben je allemaal gemist. Je hoort bij ons, het is zo fijn dat je er weer bent.’
Ze kijkt me blij aan.
Er zijn niet veel cursisten vandaag, want het is nog steeds glad, maar degenen die er zijn krijgen eenzelfde ontvangst. Allemaal zijn ze blij dat ze er weer is.
We zijn gek op haar vrolijkheid, haar nog enigszins puberale gedrag op zijn tijd, haar grapjes, haar spontaniteit en de zorg die ze voor iedereen heeft.
We maken ons met zijn allen ook eens wat zorgen om haar, ze heeft voor een meisje dat nog maar net volwassen is een erg grote verantwoordelijkheid voor al haar broertjes en zusjes.
Ik vraag haar hoe het is geweest. Ze vertelt en laat wat foto’s zien. Het was fijn, en veel te warm.
‘Ben je blij dat je weer in Nederland bent?’ vraag ik haar. ‘Of was je liever nog even bij je familie gebleven?’
Ze kijkt me aan met prachtige donkere ogen.
‘Nee, ik ben blij. Jullie zijn ook mijn familie!’
Ik voel een brok in mijn keel.
Wat een prachtig compliment voor deze cursisten en voor mij.
Onze baby is er weer! ♥️
Reactie plaatsen
Reacties