Rare regeltjes

‘Nederland wil altijd méér regeltjes maken.’
Ze lacht terwijl ze de uitspraak doet.

Ze is gek op Nederland en de Nederlanders weet ik. Tijdens het afgelopen jaar is ze de taal steeds beter gaan beheersen en de - soms bijzondere - eigenschappen van ons stroopwafelvolkje gaan waarderen.
Dat we in onze taal alles een beetje liever, kleiner en zachter maken en daar honderden woorden voor weten te vinden vindt ze hilarisch.
Ze doet er dan ook volop aan mee en overdrijft daarbij graag een beetje:
‘Wil je misschien toch maar even een klein beetje harder praten alsjeblieft?’

Dat we enorm van de klok zijn weet ze inmiddels en dat vindt ze wel fijn. Als je in Nederland een afspraak maakt weet je dat je nooit een halve dag hoeft te wachten. ‘Dat is beter’, vindt ze.
Wat ze minder goed vindt is dat we sorry zeggen als we geen fout hebben gemaakt.
‘Sorry, mag ik er even langs?’ komt haar mond niet uit. ‘Ik maakte geen fout! Ik zeg geen sorry!’

En zo zijn er nog veel meer kleine en grotere dingen die zij, en de rest van de klas, soms erg fijn en een andere keer vooral bijzonder raar vinden.
Allemaal vinden ze daar prima hun weg in.
Maar zo af en toe komt er weer iets voorbij waarbij de wenkbrauwen worden opgetrokken.

We kijken een filmpje waarin een ouder een gesprek voert met een leerkracht in het basisonderwijs.
Het gaat over trakteren.
De leerkracht in het filmpje vertelt de ouder dat er geen zakjes chips getrakteerd mogen worden, maar alleen nog gezonde dingen.

Ik zie verschillende wenkbrauwen omhooggaan.
Dan barst het commentaar los.

‘Een appel is niet trakteren! Taart is trakteren!’
‘Mijn dochter kreeg zakjes snoep terug van andere papa’s en mama’s omdat het was niet gezond voor de kinderen. Mijn dochter moest huilen. Andere kinderen ook, zij willen snoepjes houden.’
Een enkeling vindt het best een goed idee, zo’n gezonde school. De rest vindt het vooral héél raar dat trakteren zo gezond en bescheiden moet gebeuren. Trakteren moet op en top een feestje zijn!
Zij behoort tot de laatste groep.

‘Nederland houdt van regels. Dat is soms goed, soms niet’, laat ze haar mening duidelijk horen.
‘Maar mijn zoon gaat niet appel of tomaat trakteren. Wij maken chocoladetaart voor de klas!’

Ik ben het met haar eens.
Soms overdrijven we wel eens een beetje met onze regeltjes.

Ik hoop zó voor haar dat haar zoon een leerkracht heeft die ook liever chocoladetaart eet dan een mandarijn met een gezichtje.