“Dat is volgens mij dat je alles van de positieve kant ziet”, zei één van de meiden toen we vertelden dat wij die avond naar de theatershow Omdenken zouden gaan.
“Je weet wel. Dat je vertelt dat je moeder is doodgeschoten, en dat je dan zegt: ‘Gelukkig heb ik mijn vader nog.’”
We gingen mee op uitnodiging van vrienden Hein en Anneke. We hebben het theater, nu onze kinderen groter zijn en we weer makkelijker met z’n tweeën op stap kunnen, echt opnieuw ontdekt.
Het afgelopen jaar zagen we onder andere Jay Francis Claudia de Breij Özcan Akyol en Veldhuis&Kemper.
Uiteraard heb ik Omdenken regelmatig voorbij zien komen in teksten op Facebook en Insta, maar écht op de hoogte was ik niet.
En ja, eerlijk gezegd was ik een van de personen die het een beetje zag als een ‘blije eikelbeweging’, zoals Berthold Gunster het aan het begin van de show zelf verwoordde, wat het is dus helemaal niet is!
Omdenken gaat vooral om het aanpassen van denken in beperkingen naar denken in mogelijkheden.
Vol mooie inzichten fietsten we naar huis en borrelden nog even na met z’n vieren. We bespraken samen een aantal voorbeelden uit de show waarin we onszelf herkenden en Anneke en ik lachten nog even na over de opmerkingen over mannen en hun probleemoplossend vermogen.
“Ze hebben het probleem al voor je opgelost voor je zelf überhaupt in de gaten hebt dat je een probleem had!”, is onze conclusie.
Met het voornemen voortaan de zaken anders aan te vliegen, begin ik deze eerste paasdag.
Marcel heeft de tafel gezellig gedekt: koffie, croissantjes, eitjes en een heerlijke paasstol.
Na drie minuten - het duurt lang dit keer - kijkt één van de meiden de ander verkeerd aan en zitten we in ons dagelijks ritueel: ruziënde meiden aan de eettafel.
Waar het bij anderen blijkbaar aan tafel leuk en gezellig kan zijn, is dat bij ons vooral een zeldzaamheid. Met vier meiden met allemaal hun eigen karakter, hun eigen irritaties en een sterke mening wil dat aan tafel nog wel eens botsen.
Iets waar wij als ouders, zeker na een lange dag werken of op momenten dat het ‘gewoon even gezellig’ moet zijn, best moe van worden.
Ik probeer het dan ook altijd op te lossen, iets wat ik de praktijk zelden werkt.
In gedachten neem ik de avond nog even door.
Wat ik heb onthouden is dat iets een probleem is als het niet overeenkomt met jouw verwachtingen.
Oftewel: het feit dat ik gezelligheid verwacht aan de eettafel, maakt van dit gekibbel een probleem.
Ik zou dus mijn verwachtingen kunnen bijstellen, maar hier hapert mijn brein. Betekent dat dat ik gekibbel aan de eettafel tijdens het paasontbijt gezellig moet gaan vinden?
Terwijl ik mijn koffie drink en oefen in het omdenken, is zonder dat ik het in de gaten heb het tij gekeerd. Ergens in de discussie tussen de meiden onderling zijn ze tot een gemeenschappelijke besef gekomen dat ze niet elkaar, maar mij de schuld moeten geven.
En terwijl ik nietsvermoedend nog een slok koffie neem zijn alle ogen ineens op mij gericht.
“Jij geeft eigenlijk altijd dezelfde de schuld”, krijg ik ineens op mijn bordje. Marcel neemt het voor me op, terwijl ik nog even probeer te achterhalen waar de draai is ontstaan dat dit nu bij mij ligt.
Ineens ben ik blijkbaar de boeman.
Maar, en dat is dan wel weer leuk om te zien, de meiden zijn het roerend met elkaar eens. De neuzen staan dezelfde kant op.
De sfeer verandert.
Ze geven elkaar zonder mopperen nog een eitje aan, vragen wie het laatste croissantje zou willen en ruimen vervolgens samen de ontbijttafel af.
Ik begrijp er niets van.
Ik probeerde het eens niet op te lossen dit keer, en toch is het opgelost. Dat ik ergens in dit verhaal de schuld heb gekregen van iets waar ik geen idee van heb, neem ik op de koop toe.
Ik begrijp er geen snars van.
Maar blijkbaar is je even niet met het probleem bemoeien ook al zinvol.
Zou dat ook omdenken zijn?
Reactie plaatsen
Reacties