Vorige week ben ik weer begonnen met een nieuwe groep NT2-cursisten. Vandaag is de groep voor het eerst compleet.
Mensen uit Nigeria, Oekraïne, Somalië, Sierra Leone, Roemenië, Afghanistan, Roemenië, Eritrea, Somalië. Filippijnen en Polen zitten bij elkaar in één klaslokaal en willen allemaal hetzelfde: Nederlands leren!
Het verschil met mijn vorige groep is dat ik nu drie verschillende niveaus heb in één groep.
Waar een groot deel van de cursisten al een jaar heeft geoefend en geleerd, moeten twee cursisten nog helemaal bij het begin beginnen én zit een cursist net halverwege de andere niveaus.
Gelukkig is differentiëren voor mij, na 20 jaar basisonderwijs, geen probleem meer.
Maar intensief is het wel!
Ik begin de les vandaag met de basis:
‘Wie ben jij? Ik ben Johanne. Waar kom je vandaan? Ik kom uit Nederland.’
Als ik deze starters aan het werk heb, ga ik over op ‘ t kofschip en oefenen we zinnen met want.
De starters kijken af en toe even op uit hun boek om te luisteren waar wij mee bezig zijn.
‘Moeilijk!’ merkt één van de twee op.
‘Over een jaar jullie kunnen dit ook!’
Ik herhaal de zin van mijn Oekraïnse cursist met een kleine verbetering in de volgorde:
‘Ja hoor, over een jaar kunnen jullie dit ook.’
Om 12 uur, als de les is afgelopen, komt één van de twee ‘nieuwe’ naar me toe.
‘Bedankt. Ik ben blij voor de les!’
Ze kijkt blij, en dit maakt mij ook blij.
Eén van mijn gevorderde cursisten geeft me een hand en zegt: ‘Maandag heb ik een nieuwe tattoo.’
Ik kijk hem vragend aan.
‘Op mijn arm. Ik wil een tattoo van ‘t kofschip, want dat is moeilijk.’
Wat een intensieve, maar heerlijke, les!
Reactie plaatsen
Reacties