Sneeuwpret

Ik had vanmorgen maar twee cursisten: een vriendelijke verlegen dame van mijn leeftijd en een vrolijke leergierige man uit een Afrikaans land.
De rest had zich keurig afgemeld vanwege de weersomstandigheden en werkte vanuit huis.

‘Vonden jullie het niet eng om te komen, met de sneeuw?’ vraag ik.
De dame lacht verlegen en zegt zachtjes dat ze door haar man is gebracht, dat ze anders niet had gedurfd.
De goedlachse Afrikaanse man begint te stralen.
Hij komt meestal op de fiets, maar heeft een maand of twee geleden zijn rijbewijs gehaald en hij heeft nog korter geleden zijn eerste auto kunnen kopen.
‘Sneeuw is zoooo mooi! Auto in sneeuw is zooooo leuk!’ Hij lacht zijn prachtige witte tanden bloot.
Hij verheugt zich al op de weg naar huis straks en hoopt het nog een hele tijd blijft sneeuwen.
‘In mijn land altijd zon. Sneeuw echt mooi!’ zegt hij nog een keer, alsof hij wil bevestigen dat hij echt prima kan aarden in ons kleine koude kikkerlandje.

Als het in de loop van de ochtend steeds harder gaat sneeuwen kijkt hij steeds blijer door het raam naar buiten. Tijdens het afsluiten van de les zit hij al klaar met de autosleutels in de hand en een enorme grijns op zijn gezicht.
‘Lekker rijden in de sneeuw!’ roept hij nog tijdens het weggaan.

Ik blijf achter met een glimlach op mijn gezicht.
Code oranje is afgegeven, Nederland ligt plat en mensen blijven thuis.
Maar deze man die is geboren in een land waar de zon altijd schijnt, is zo blij als een kind dat hij met zijn nieuwe auto door de sneeuw kan rijden.
Het zou me niets verbazen als hij nog een omweg maakt ook.

Zijn paspoort heeft hij nog niet, maar wat mij betreft heeft deze man de Nederlandse nationaliteit al dubbel en dwars verdiend!