Waardeloze talenten

Het is inmiddels jaren geleden.
Gelukkig maar, want ik doe enorm mijn best om het te vergeten….

Één van de oudste meiden had een kringgesprek in de kleuterklas. Het liep tegen Moederdag en de juf deed een rondje ‘Waar is jouw moeder heel erg goed in.’

Sommige kinderen vertelden trots over hun moeder die heel lekker kon koken, wel 10 kilometer kon hardlopen of heel leuke grapjes kon maken.
Andere kinderen wisten te melden dat hun moeder mooi kon zingen, zelf kleren naaide of prachtig kon voorlezen.

En toen was mijn dochter aan de beurt.
Zonder blikken of blozen gaf ze mijn beste talent prijs, luid en duidelijk, zo trots als een pauw: ‘Mijn moeder kan het héle alfabet boeren!’

De juf had de tranen over de wangen lopen van het lachen toen ze me dit ‘s middags bij het hek kwam vertellen. Ik voel nog het schaamrood op mijn kaken.
Tja, mijn talenten zijn nou niet bepaald om over op te scheppen.
Zeker niet in de maandagochtendkring in de kleuterklas!!

Ik heb meer van dit soort talenten.
Toen ik een jaar of 12 was kwam ik erachter dat ik binnen een paar seconden kan vertellen uit hoeveel letters een woord bestaat. Op het moment dat mijn familie daar ook achterkwam gingen de gesprekken aan tafel vaak als volgt:

‘Boerenkool’ - ‘tien letters’
‘Boekenlegger’ - ‘12 letters’
‘Paniekvogeltje’ - ‘14 letters’

Mijn broer en zus wilden me opgeven voor het, destijds populaire programma, ‘Wedden dat?!’ maar dat durfde ik niet.
Dus bewaarde ik dit waardeloze talent voor aan onze eettafel en trakteer ik tegenwoordig mijn kinderen nog wel eens op een rondje ‘Vertel het aantal letters.’
Ze worden er tot op heden nog niet enorm enthousiast van en zien het nut van dit talent nog niet echt in.

En dan denk je dat het gehad hebt hè?
Maar nee hoor!
Ik bezit ook het talent om met mijn tong mijn neus aan te raken, op de verkeerde momenten héle foute grapjes te maken, consequent uit de toon te zingen, veel te hard te lachen én met mijn Beetle loeihard over de drempels in het dorp te jakkeren.
Daarnaast kan ik supergoed plassen buiten achter een struik zonder me te schamen en (ook volgens mijn kinderen) knuffelen als de beste!

Je ziet het, ik ben een vrouw van vele talenten!
Het is alleen zo jammer dat ik er niets aan heb…
Al moet ik er zelf wel hard om lachen soms.

Als ze mijn kinderen ooit weer vragen waar hun moeder goed in is, dan hoop ik eindelijk dat ze dat zeggen:

‘Ze kan best een beetje schrijven.
En heel hard lachen. Vooral om zichzelf!’